Χαιρετισμό στο συνέδριο απέστηλαν, τέλος,  ο καθηγητής του Τμήματος Θεολογίας  της Θεολογικής Πέτρος Βασιλειάδης και το Ινστιτούτο ελληνοβυζαντινής Οικουμενικής και Πατερικής Θεολογίας «Αγ. Νικόλαος», στο Μπάρι της Ιταλίας.

Εισηγητές της πρώτης συνεδρίας ήταν ο π. Vladan Perisic, Καθηγητής Πατρολογίας, πρ. Κοσμήτωρ της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Βελιγραδίου και ο Καθηγητής του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης κ. Γεώργιος Μαρτζέλος.

Ο π. Perisic στην εισήγηση του με θέμα: ‘ Μπορεί η Ορθόδοξη Θεολογία να είναι συναφειακή;' έθεσε το ερώτημα για το ποιο είναι το κατάλληλο πλαίσιο του θεολογικού προβληματισμού υποστηρίζοντας ότι σύμφωνα με τον ίδιο αυτό είναι η φιλοσοφία.  Κάθε θεολογία έχει φιλοσοφικές προϋποθέσεις, αλλά μπορούμε να χαρακτηρίσουμε ως συναφειακή εκείνη η οποία έχει συνείδηση αυτής της πραγματικότητας. Αυτό δεν σημαίνει ότι η συναφειακή θεολογία έχει μόνο φιλοσοφικές και όχι άλλου είδους (κοινωνικές, πολιτισμικές κ.α.) προϋποθέσεις. Το ότι οι προϋποθέσεις της είναι πρωτίστως φιλοσοφικές μπορεί να δειχθεί στις περιπτώσεις της Τριαδολογίας, της χριστολογίας, της περί δημιουργίας κ.α. Σχετικά με την ορθόδοξη θεολογία σημειώνει ότι ο αντι-διανοητικός χαρακτήρας των σύγχρονων ορθόδοξων θεολόγων  βρίσκεται σε αναντιστοιχία με την εμφατική προσπάθεια των σύγχρονων ορθόδοξων θεολόγων βρίσκεται σε αναντιστοιχία με την εμφατική προσπάθεια των μεγάλων θεολόγων των πρώτων αιώνων της Εκκλησίας, να ‘διασώσουν' τον ανθρώπινο νου, με σκοπό έτσι να μην παρουσιάσουν την χριστιανική πίστη στο περιβάλλον που ζούσαν, ως άλογη και σε διάσταση προς την ανθρώπινη σκέψη. Βρίσκεται επίσης σε αντίθεση με την προειδοποίηση του Γεωργίου Φλωρόφσκυ στην εποχή μας ότι «το παράδειγμα των Πατέρων ενθαρρύνει μια θεωρητική ομολογία πίστης».

Στην εισήγησή του με θέμα: «ο ρόλος της συναφειακής θεολογίας στην Ορθόδοξη Παράδοση» ο καθηγητής Γεώργιος Μαρτζέλος τόνισε ότι  η χρήση συναφειακών παραστάσεων και εικόνων, προκειμένου να γίνουν κατανοητές οι αλήθειες του Ευαγγελίου από ανθρώπους με διαφορετικό πολιτιστικό υπόβαθρο, είναι εξ επόψεως ορθοδόξου όχι απλώς θεμιτή, αλλά και επιβεβλημένη. Αυτό αποτελεί κατά την άποψή του θεμελιώδη ιεραποστολική και παιδαγωγική αρχή που είναι βαθιά ριζωμένη μέσα στην ιστορία και τη ζωή της Εκκλησίας. Πρέπει όμως η χρήση των συναφειακών αυτών παραστάσεων και αντιλήψεων να περιορίζεται μόνο στη μορφολογία του δόγματος και να αφήνει άθικτη και απαραχάρακτη την ουσία του. Άλλωστε τη στάση αυτή ακριβώς τήρησαν τόσο οι απόστολοι όσο και οι πατέρες της Εκκλησίας^. αν και χρησιμοποίησαν εικονικές παραστάσεις και ορολογία από το συναφειακό πολιτιστικό υπόβαθρο και τη γενικότερη περιρρέουσα ατμόσφαιρα του ελληνικού κόσμου, εντούτοις αυτές περιορίζονται αποκλειστικά σε μορφολογικό επίπεδο και δεν αλλοιώνουν το μήνυμα της θείας αποκαλύψεως. Τουναντίον^. όχι μόνο το εκφράζουν πιστά, αλλά τις περισσότερες φορές το διασφαλίζουν και από τις αιρετικές παραχαράξεις. Από την άποψη αυτή θα μπορούσε να πει κανείς ότι η ορθόδοξη θεολογία είναι στην ουσία της συναφειακή, γιατί τόλμησε και πέτυχε κατά τρόπο μοναδικό και ανεπανάληπτο μέσα στην ιστορία τη διατύπωση του ευαγγελικού μηνύματος με βάση τις συναφειακές εικονικές παραστάσεις και ορολογικές προϋποθέσεις του ελληνικού κόσμου. Χωρίς αυτό το τόλμημα δεν θα μπορούσε να έχει γίνει ο γάμος μεταξύ Χριστιανισμού και Ελληνισμού ή καλύτερα ο εκχριστιανισμός του Ελληνισμού. Με βάση τα φωτεινά αυτά παραδείγματα από την ορθόδοξη παράδοση καλείται και η σύγχρονη Ορθοδοξία να έλθει σε γόνιμο διάλογο με τις συναφειακές παραστάσεις και αντιλήψεις της εποχής μας, χωρίς να διακατέχεται από φοβικά σύνδρομα που σε τελευταία ανάλυση βλάπτουν ή τουλάχιστο δυσχεραίνουν σημαντικά τη δυναμική εξάπλωση του ευαγγελικού μηνύματος στο σύγχρονο κόσμο.