Σάββατο 20-03-2004

Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

Σάββατο 20-03-2004

Το θέμα αυτό είναι σοβαρό, γιατί πράγματι ζούμε σε πολυπολιτισμικές κοινωνίες και η Εκκλησία πρέπει πάντοτε να ασκεί την ποιμαντική της.

Θα τονισθούν κυρίως τρία σημεία.

1. Η πολυπολιτισμική κοινωνία

Θανάσης Ν. Παπαθανασίου, Δρ. Θεολογίας, Εκπαιδευτικός, Αρχισυντάκτης του περιοδικού "Σύναξη"

Σάββατο 13-03-2004

Είναι μάλλον αναμενόμενο, η προσέγγιση των σχέσεων Πολιτισμού και Ιεραποστολής να σημαίνει τη διαβεβαίωση ότι η Ορθόδοξη ιεραποστολή ανέκαθεν σέβεται την πολιτισμική ποικιλία της ανθρωπότητας, αποδέχεται τις ντόπιες γλώσσες, δεν ακυρώνει συλλήβδην τις παραδόσεις των λαών που συναντά κλπ. Αυτό είναι ένα σημαντικό ζήτημα, για το οποίο μπορεί να γίνει ουσιώδης συζήτηση. Η παρούσα εισήγηση, ωστόσο, δεν θα επικεντρωθεί σ' αυτό. Οφείλει να προηγηθεί η εξέταση ενός άλλου ζητήματος: Είναι συμβατά αυτά τα δύο μεγέθη, ο Πολιτισμός και η Ιεραποστολή; Αν όντως είναι, γιατί είναι; Και είναι έτσι πάντα (δηλαδή σε κάθε θρησκεία και σε κάθε πολιτισμό), ή εξαρτάται από προϋποθέσεις;

Αν προσεγγίσουμε τη λογική του πολυθεϊσμού στον αρχαίο κόσμο, θα δούμε ότι έχει δύο βασικά χαρακτηριστικά: 1. Αναγνωρίζει απόλυτη προτεραιότητα στο πολιτισμικό κριτήριο, και 2. Δεν περιέχει την έννοια της ιεραποστολής. Δηλαδή:

Σάββατο 13-03-2004

Ο Απόστολος Παύλος στην προς Γαλάτας Επιστολή (Γαλ. 3:26-28) μας θυμίζει πως το να είναι κανείς χριστιανός δεν σημαίνει ότι αρνείται την ετερότητά του, την εθνική, κοινωνική, φυλετική του ταυτότητα, αλλά πάντοτε θυμάται, πως μέσα στην εκκλησία όλες οι συλλογικότητες βρίσκονται σε κοινωνία σαν αποτέλεσμα της πίστης και ταύτισης διά του βαπτίσματος με το Χριστό.

του πρωτοπρεσβυτέρου Βασιλείου Θερμού

Σάββατο 07-02-2004

Η κοινωνία των πολιτών αποτελεί μία κεκτημένη πραγματικότητα στον δυτικό κόσμο όπου, ακόμη και όταν η κατάσταση υπολείπεται της επιθυμητής, παραμένει ως ο κύριος στόχος. Το έθνος συνιστά, αντίθετα, όχι απλώς μία ιστορική πραγματικότητα για τις κατά πλειοψηφία ορθόδοξες χώρες, αλλά το θεμελιώδη τρόπο δομήσεως της εκκλησιαστικής τους ταυτότητας. Η κοινωνία των πολιτών ορίζεται μέσα από τις συντεταγμένες του ορθού λόγου της νεωτερικότητας, ο οποίος υπαγορεύει το κοινωνικό συμβόλαιο και καθοδηγεί τη διαρκή (αυτο)κριτική αναζήτηση των αντιφάσεών της. Θεμέλιο της κοινωνίας των πολιτών αποτελεί ο νόμος (με τους θεσμούς δικαιοσύνης τούς οποίους προβλέπει), ενώ η πολιτισμική υποδομή της κοινωνίας των πολιτών έγκειται στην αναδυθείσα κατά τούς νεώτερους χρόνους ατομικότητα (με όλη την συζήτηση περί ατομικών δικαιωμάτων την οποία εξυπακούει).

του Δημήτρη Μπεκριδάκη, Θεολόγου - MPhil. Θρησκειολογίας

Σάββατο 6 Απριλίου 2002

Κριτική προσέγγιση της μεταξύ τους σχέσεως
Στο κείμενο που ακολουθεί επιχειρούμε να παρακολουθήσουμε τις μεταμορφώσεις της μετανεωτερικής θρησκευτικότητας, με απώτερο σκοπό να εντοπίσουμε τυχόν απηχήσεις των διαφόρων τύπων θρησκευτικότητας στον Ορθόδοξο χώρο. Τέλος, αποτολμούμε μια σύντομη αποτίμηση του έργου της θεολογίας ενόψει του μεταμοντέρνου. Προηγουμένως, όμως, χρειάζεται να προσδιορίσουμε κατά το δυνατόν το περιεχόμενο του όρου "μετανεωτερικότητα".

Η ΜΕΤΑΝΕΩΤΕΡΙΚΗ ΣΥΝΘΗΚΗ

Το φαινόμενο που συμβατικά αποκαλείται μετανεωτερικότητα (postmodernity) είναι αμφίσημο και πολυσύνθετο και για το λόγο αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο να οριστεί θετικά.