Κ. Ζορμπάς, Δρ Θεολογίας, Κοινωνιολόγος

Σάββατο 16 Απριλίου 2005

Λαϊκοί στην κοινωνία των αγίων
Από τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους, η σημασία και η ενότητα της «κοινωνίας των αγίων», είναι το αποτέλεσμα της μυστηριακής ζωής, που βιώνεται στον τόπο της Εκκλησίας και οδηγεί στη βασιλεία των Ουρανών, από τη στιγμή που ο πιστός λαμβάνει «τη σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος». Αυτή η λατρεία, η «λογική λατρεία» στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, εκφράζει την τελειότητα της «κοινωνίας των αγίων» (communio sanctorum), ως αποτέλεσμα της προέκτασης της ευχαριστιακής σύναξης.

Η λατρευτική σύναξη πρέπει να επιβεβαιώνει καθημερινά ότι η λειτουργία της ενεργοποιείται όχι μόνον από την πρόσκληση στην τράπεζα του «θεϊκού άρτου», αλλά και από την τράπεζα του καθημερινού «επιούσιου άρτου».

Μέσα στο χώρο της ευχαριστιακής σύναξης τα μέλη της κοινότητας αντιλαμβάνονται πλήρως

Γ. Γκαβαρδίνας, Δρ Θεολογίας, Καθηγητής Ενιαίου Εκκλησιαστικού Λυκείου Βόλου

Σάββατο 16 Απριλίου 2005

Το ζήτημα της συμμετοχής των λαϊκών στην εκλογή των επισκόπων δεν τίθεται για πρώτη φορά στις μέρες μας. Απασχόλησε κατά καιρούς την ιεραρχία, την ακαδημαϊκή θεολογική σκέψη αλλά και τους απλούς πιστούς. Καρπός του προβληματισμού αυτού είναι η διατύπωση δύο κυρίως απόψεων. Η πρώτη αντλώντας επιχειρήματα από την αποστολική εποχή και πράξη της Εκκλησίας υποστηρίζει ότι η εκλογή επισκόπων πρέπει να γίνεται με την ψήφο κλήρου και λαού. Η δεύτερη άποψη αντλώντας επιχειρήματα από τους ιερούς κανόνες της Εκκλησίας υποστηρίζει ότι η εκλογή των επισκόπων πρέπει να γίνεται μόνον από τους επισκόπους αποκλειομένου του λαϊκού στοιχείου.

Στο πρώτο μέρος της εισηγήσεως επανεξετάζονται τα χωρία εκείνα της Αγίας Γραφής (κυρίως των Πράξεων των Αποστόλων) που χρησιμοποιούνται ως αποδεικτικό στοιχείο της συμμετοχής των λαϊκών στην εκλογή των Επισκόπων.

Π. Βασιλειάδης, Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

Σάββατο 19 Μαρτίου 2005

Η Εκκλησία επιτελεί το σωστικό της έργο όχι με εκείνα που συνήθως πράττει, ούτε με εκείνα που λέγει, αλλά κυρίως με αυτό που είναι. Αυτό το «είναι», με άλλα λόγια αυτή η ταυτότητα και αυτοσυνειδησία της Εκκλησίας, την οποία πιστεύουμε ότι διασώζει αυθεντικότερα η ορθόδοξη παράδοση, δεν είναι τίποτε άλλο παρά το όραμα ενός καινούργιου κόσμου διαφορετικού από το φθαρτό και συμβατικό στον οποίο ζούμε, το όραμα δηλαδή της προσδοκώμενης Βασιλείας του Θεού. Το όραμα αυτό πέρα από υπερβατική και προσδοκώμενη στα έσχατα πραγματικότητα αποτελεί εν ταυτώ και χειροπιαστή εναλλακτική πρόταση ζωής, υπέρβαση της καθημερινότητας και της φθαρτότητας, τις οποίες εκφράζει η συμβατική ζωή.

P. Meyendorff, Κοσμήτωρ Ορθοδόξου Θεολογικού Σεμιναρίου Αγίου Βλαδιμήρου Νέας Υόρκης (Η.Π.Α.)

Σάββατο 19 Μαρτίου 2005

«Εσείς όμως είστε η εκλεκτή γενιά, το βασιλικό ιερατείο, το άγιο έθνος, ο λαός τον οποίο διάλεξε ο θεός, ώστε να διακηρύξετε τα μεγαλεία εκείνου που σας οδήγησε από το σκοτάδι στο θαυμαστό του φως» (1 Πέτρ. 2, 9).

Μ' αυτές τις λέξεις, ο συγγραφέας της επιστολής επιδιώκει να εμψυχώσει τους χριστιανούς της Μ. Ασίας, καθώς βρίσκονται αντιμέτωποι με τους διωγμούς. Μιμούνται τον θεό, μέσω του πόνου και της θλίψης τους. Παρομοίως πράττουν και με την κήρυξη του Ευαγγελίου στον κόσμο. Κατ' αυτόν τον τρόπο, συμμετέχουν επίσης στο ιερατικό λειτούργημα του ίδιου του Χριστού.

Σάββατο 5 Μαρτίου 2005

Η έννοια «λαός του Θεού» αποτελεί θεμελιώδη έννοια στη βιβλική παράδοση. Πιστεύω ότι επί του προκειμένου μιλάμε για μια μοναδικότητα. Δεν πιστεύω ότι σε οποιοδήποτε άλλο λαό μέσα στην ιστορία συναντάμε εντός της θρησκευτικής του ζωής τόσο στενή σχέση λαού και Θεού που συναντάμε στη Βίβλο.

Κ. Αγόρας, Δρ Πανεπιστημίου Σορβόννης, Ακαδημαϊκός Υπεύθυνος μεταπτυχιακού προγράμματος «Σπουδές στην Ορθοδοξία» του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου

Σάββατο 26 Φεβρουαρίου 2005

Το φετινό γενικό θέμα του χειμερινού προγράμματός μας αφορά στο ερώτημα για τη συμμετοχή των λαϊκών στη ζωή της Εκκλησίας. Η ύπαρξη και μόνο του ερωτήματος αυτού φανερώνει μια υπαρκτή δυσαρμονία μεταξύ κληρικού και λαϊκού στοιχείου και γενικότερα μια δυσλειτουργία χαρισμάτων στις εκκλησιαστικές μας κοινότητες. Στις κοινότητες αυτές που για την πίστη και τη θεολογία τουλάχιστον στοιχειοθετούν από κοινού το εκκλησιαστικό σώμα του Χριστού, την «Εκκλησία» -σε διάκριση προς το ιστορικό σώμα του Χριστού (που αναστήθηκε, αναλήφθηκε εν δόξει και κάθεται στα δεξιά του Πατρός) αλλά και προς το ευχαριστιακό σώμα του Χριστού (το μυστηριακά λειτουργούμενο για τη ζωή του κόσμου).