Γιώργος Σωτηρέλης, Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Νομικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών

Σάββατο 8 Απριλίου 2006

Αν υπήρχε ένας σοβαρός λόγος για να ξαναγίνει τόσο σύντομα συνταγματική αναθεώρηση, αυτός θα ήταν, κατά την άποψή μου, η ανάγκη για μια νέα ρύθμιση των σχέσεων Κράτους-Εκκλησίας, την οποία βέβαια ο πρωθυπουργός, συνεπής με την έως τώρα στάση του κόμματός του να ταυτίζεται με τις θέσεις της εκκλησιαστικής ηγεσίας, απέφυγε να συμπεριλάβει στην πρότασή του.

Πάνος Νικολόπουλος, Δρ. Νομικής, Ειδικός Επιστήμων Νομικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών

Σάββατο 8 Απριλίου 2006

Το ζήτημα του χωρισμού Πολιτείας-Εκκλησίας δεν είναι ζήτημα που αφορά την Εκκλησία ως Εκκλησία, αλλά τους πολίτες και την Πολιτεία. Η Εκκλησία δεν έχει ανάγκη κάποια προνομιακή μεταχείριση εκ μέρους της Πολιτείας για την εκπλήρωση της αποστολής της, εφόσον διασφαλίζεται η θρησκευτική της ελευθερία.

Πέτρος Βασιλειάδης, Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

Σάββατο 1 Απριλίου 2006

Ένας αντικειμενικός παρατηρητής της πληθωρικής παρουσίας κατά την τελευταία πενταετία της Εκκλησίας της Ελλάδος στο δημόσιο βίο θα διέκρινε αναμφισβήτητα δύο θετικές εξελίξεις και δύο αρνητικές. Στις πρώτες περιλαμβάνονται το άνοιγμα της Εκκλησίας στον κόσμο και στον εκτός της Ορθοδοξίας χριστιανισμό (βελτίωση των σχέσεων με την Καθολική Εκκλησία και το ΠΣΕ, επίσκεψη του Πάπα, φιλοξενία του Παγκόσμιου ιεραποστολικού συνεδρίου στην Αθήνα κλπ.), και η πρωτοβουλία για λειτουργική ανανέωση. Τα αρνητικά στοιχεία περιλαμβάνουν τον ισχύοντα καταστατικό χάρτη της Εκκλησίας (Ν. 590/1977) και τον ατυχή χειρισμό από την ιεραρχία του θέματος των ταυτοτήτων. Τα αρνητικά στοιχεία οφείλονται δυστυχώς στο ότι ο Ορθόδοξος χριστιανισμός συνεχίζει λανθασμένα να στηρίζεται στο προ-νεωτερικό θεοκρατικό βυζαντινό μοντέλο μιας προ πολλού ξεπερασμένης θεοκρατικής παγκοσμιότητας. συνεχίζει με άλλα λόγια να θεωρεί τα ατομικά δικαιώματα και τα λοιπά

Δημήτρης Παπαϊωάννου, Θεολόγος Εκπαιδευτικός

Σάββατο 1 Απριλίου 2006

Επέλεξα αυτόν τον τίτλο της ομιλίας μου για να δείξω ότι συνήθως, όταν αναλύουμε ένα γεγονός, θεωρούμε ότι κατανοείται προσεγγιζόμενο με βάση τις δυνάμεις που το έφεραν στην επιφάνεια, «δηλαδή όταν γίνουν γνωστά τα άτομα και οι ομάδες που αναμείχθηκαν, οι σκοποί και τα συμφέροντά τους και η ισχύς που διαθέτουν». Όμως, όπως λέει ο Κάρλ Πόππερ, ένα «κοινωνικό γεγονός δεν ασκεί μόνο ορισμένες επιδράσεις, δεν οδηγεί μόνο ακολούθως σε άλλα γεγονότα, αλλά η ίδια η επέλευσή του μεταβάλλει την καταστασιακή αξία ενός μεγάλου φάσματος άλλων γεγονότων».

Σπύρος Τρωϊάνος, Ομ. Καθηγητής Νομικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών

Σάββατο 1 Απριλίου 2006

Βυζάντιο

Για μερικούς ερευνητές Πολιτεία και Εκκλησία είναι δύο θεσμοί, που στη βυζαντινή αυτοκρατορία βρίσκονται σε αδιάκοπο ανταγωνισμό μεταξύ τους για την επικράτηση. Για άλλους πάλι πρόκειται για δύο μορφές εμφανίσεως της μιας και αδιαίρετης έννοιας της χριστιανοσύνης, μορφές που στην σκέψη των Βυζαντινών δεν είναι νοητές χωριστά. Συχνά διακρίνεται το όλο πρόβλημα σε θέμα βασικών αρχών και σε θέμα προσώπων.

Η ευνοϊκή στάση των αυτοκρατόρων απέναντι στην Εκκλησία δεν ήταν αποτέλεσμα μόνο των προσωπικών αντιλήψεών τους, αλλά και της διαπιστώσεως ότι η νέα πίστη είχε τη δυνατότητα να εξελιχθεί σε ένα από τα βασικά στοιχεία συνοχής του πληθυσμού της αυτοκρατορίας. Αλλά το στοιχείο αυτό λειτουργεί ως παράγοντας συνοχής, μόνον αν υπάρχει δογματική ενότητα, αλλιώς πολλαπλασιάζει την ένταση των διασπαστικών τάσεων.

Βασίλειος Μακρίδης, Καθηγητής Φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Erfurt (Γερμανία)

Σάββατο 11 Μαρτίου 2006